Nakıştı hayatın bize zaman diye bahşettiği,

Tadına varamadan kader dünle çöktü!

Kalbimin aşk diye beni işlettiği,

İnanılması zor sakin bir güçtü!

Akşamın aş diye önüme attığı,

Yalnızlık desenli tabakta korkulu bir yüktü!

Gözlerimin sen diye akıttığı

Uyku sadeliğinde bir bavulla sessizce yuvadan göçtü!

Ba’De’Ba    07/04/2011 ‘ İst

Sonsuzdu gözlerindeki yalanın ardındaki sevgin…

Sözler boyalarken sendeki kadının en süslü harelerini

Dünler okşarken bendeki çocuğun gamzelerini

Kalbim yok mu?

Dizlerimi yaralayan harcı dökülmemiş çakıllar gibiyken,

Yaralanan dizim yerine sana bulaşan kanımı sildim.

Mutlu sonlar dizelerken dilinin şevkini sevdim…

Kalbim yok mu?

Dalganırken yüreğinde binbir gece masalları

Israrla son masalı dinleyenlerdendim.

Bir uçan halıya binip Sirenleri dinlemeyi seçtin.

Kalbim yok mu?

Gökkuşağı bendim,yağmur da sen güneş de…

Bahar günü sokaklardan süzülürken kalbimdeki konvekse

Beni bitmeyecek kışa hapsettin.

Kalbim yok mu?

Haftanın beş günüyüm,bana yıl iki yüz altmış dokuz gün

Duvardaki bir yazı gibi günden güne söndün…

Bu günün yıkılanı: KORKU’ydu.

Kalbim yoktu.

Ba’De’Ba / 27.03.2011’İstanbul